Tańczące chwile zmierzchu i świtu
gubią przepastne w tych ramionach powitania.
Oczy mój miły masz takie piękne,
szkoda je umrzeć...
Skojarzone z zielonymi łąkami niezapominajek,
szumem górskiego potoku
wymykają się łatwym metaforom
i wysublimowanym porównaniom.
To grzech je umrzeć...
A jednak rozbite o prozę życia,
roztrzaskane o korytarz wydeptany niebólem.

Wypite jednym haustem nie stanowią pragnienia...
To tylko ja zatrzymałam się przed potokiem obmyć twarz.
Zgubiłam wzrok w łące niebiańskich płatków
i nie mam czasu pisać przekleństw na murach.

Jesteś moim zatraceniem,
moim dniem przydługim i przykrótkawą nocą.
Łzą na policzku i dmuchawcem przy ustach.
życiem...
Jaka wielka szkoda Cię umrzeć...

więcej na rozyczka123.bloog.pl